સમયનું સાચું મૂલ્ય અને જ્ઞાનનું રોકાણ

એક સુંદર નગર હતું. આ નગરમાં રવિ અને સુનિલ નામનાં બે ખાસ મિત્રો રહેતા હતા. બંને એક જ કૉલેજમાં ભણતા હતા, પરંતુ બંનેના સ્વભાવ અને વિચારોમાં જમીન-આસમાનનો તફાવત હતો. સુનિલ પોતાનો મોટાભાગનો સમય વિડીયો ગેમ્સ રમવામાં, સોશિયલ મીડિયા પર અને મિત્રો સાથે ફરવામાં પસાર કરતો. તેને લાગતું કે કૉલેજની ડિગ્રી મળી જશે એટલે નોકરી તો મળી જ જવાની છે.

બીજી તરફ, રવિ સમજદાર હતો. તે કૉલેજના અભ્યાસની સાથે સાથે નવી સ્કીલ્સ શીખવા પર ધ્યાન આપતો. તેણે ફ્રી સમયમાં કોમ્પ્યુટર પ્રોગ્રામિંગ, ફાઇનાન્સિયલ લિટરસી (નાણાકીય સાક્ષરતા) અને ડિજિટલ માર્કેટિંગના ઓનલાઈન કોર્સ કરવાનું શરૂ કર્યું. સુનિલ હંમેશા રવિની મજાક ઉડાવતો અને કહેતો, “યાર, આટલી બધી મહેનત શું કામ કરે છે? અત્યારે તો જિંદગી જીવવાનો સમય છે, મજા કર!”

રવિ હસીને જવાબ આપતો, “મિત્ર, અત્યારે હું મારા સમય અને જ્ઞાનનું રોકાણ કરી રહ્યો છું. આ રોકાણ ભવિષ્યમાં સૌથી મોટું વ્યાજ આપશે.”

સમય પસાર થતો ગયો અને બંનેનું ગ્રેજ્યુએશન પૂરું થયું. થોડા સમય બાદ, નગરમાં એક મોટી આંતરરાષ્ટ્રીય કંપનીએ પોતાની નવી શાખા ખોલી. તેમને એવા યુવાનોની જરૂર હતી જેઓ માત્ર પુસ્તકિયું જ્ઞાન જ નહીં, પરંતુ નવી ટેકનોલોજી અને પ્રેક્ટિકલ નોલેજ પણ ધરાવતા હોય. બંને મિત્રોએ ઇન્ટરવ્યુ માટે અરજી કરી.

ઇન્ટરવ્યુના દિવસે સુનિલ ખૂબ નર્વસ હતો કારણ કે તેની પાસે ડિગ્રી સિવાય કોઈ વધારાની સ્કીલ નહોતી. જ્યારે તેનો વારો આવ્યો, ત્યારે ઇન્ટરવ્યુઅરે તેને આધુનિક સોફ્ટવેર અને માર્કેટિંગ ટ્રેન્ડ્સ વિશે પૂછ્યું, જેનો સુનિલ પાસે કોઈ જવાબ નહોતો. પરિણામે, તે રિજેક્ટ થયો.

જ્યારે રવિનો વારો આવ્યો, ત્યારે તેણે ખૂબ જ આત્મવિશ્વાસ સાથે તમામ પ્રશ્નોના ઉત્તર આપ્યા. તેણે પોતે શીખેલી નવી સ્કીલ્સ અને પ્રોજેક્ટ્સ વિશે પણ માહિતી આપી. કંપનીના મેનેજર રવિની જ્ઞાન પ્રત્યેની ધગશથી ખૂબ પ્રભાવિત થયા અને તેને તરત જ ‘આસિસ્ટન્ટ મેનેજર’ તરીકે સિલેક્ટ કરી લીધો.

નિરાશ થયેલો સુનિલ રવિ પાસે આવ્યો અને બોલ્યો, “રવિ, તારી વાત સાચી હતી. મેં મારો કિંમતી સમય માત્ર મોજ-મસ્તીમાં વેડફી નાખ્યો, જ્યારે તેં તારા સમયનું સાચું રોકાણ કર્યું.”

રવિએ સુનિલના ખભા પર હાથ મૂકીને કહ્યું, “દોસ્ત, હજુ પણ મોડું નથી થયું. શીખવાની કોઈ ઉંમર હોતી નથી. આજથી જ નવી શરૂઆત કર, હું તને મદદ કરીશ.” સુનિલે તે જ દિવસથી પોતાની જાતને સુધારવાનો અને નવી સ્કીલ્સ શીખવાનો સંકલ્પ કર્યો.